Soms kies je bewust voor een ander tempo. Zo ook Irene van Santen. Na een druk werkend leven stapt ze over naar vrijwilligerswerk en ontdekt ze hoe fijn het is om haar tijd te delen met bewoners en zorgmedewerkers in Krimpen aan den IJssel. 

 Meer dan 45 jaar werkte Irene in leidinggevende functies binnen de IT. Ze stond altijd aan, ook in het weekend. Op een dag was het genoeg. Letterlijk. Ze zegde haar baan op belde het zorgcentrum bij haar in de buurt. Inmiddels kookt ze alweer drie jaar, twee dagdelen per week, voor bewoners van Tiendhove. 

Niet rennen tussen pannen en patiënten 
“Ik wilde iets nuttigs doen,” zegt Irene. “Als ik kook dan kan de verpleging meer tijd besteden aan zorgtaken: steunkousen, naar het toilet helpen, persoonlijke aandacht.
Door mijn hulp hoeven zij niet te rennen tussen pannen en patiënten. Dat geeft rust op de afdeling.” Zo maakt Irene met een eenvoudige maaltijd een groot verschil in de dag van bewoners én collega’s. 

Koken met aandacht 
Werken in de zorg is anders dan werken in het bedrijfsleven, merkte Irene meteen op haar eerste dag. Beslissingen gaan soms minder snel en niet alles verloopt altijd volgens planning. “Dan moet je improviseren,” lacht ze. “Maar dat gaat prima. En het is ook logisch dat niet altijd alles loopt zoals gepland; dat is inherent aan het werken met mensen.” Het mooiste vindt Irene het contact met bewoners met dementie. “Je kunt echt gesprekken voeren en een band opbouwen. Zelfs als mensen niet meer in staat zijn om zich begrijpelijk verbaal uit te drukken. Sommige bewoners helpen graag met de tafel dekken of groente snijden. Dan doen we dat samen. Soms zijn ze een minuut later weer ergens anders mee bezig. Dat is dan ook helemaal goed.” 

Leren bij De Driehoek 
Nieuwsgierig als ze is, schreef Irene zich in voor trainingen van het Leernetwerk De Driehoek. Van kennis (zoals omgaan met dementie of Parkinson) tot praktische vaardigheden (veilig helpen opstaan, steunkousen aan- en uittrekken). “Je leert handige dingen en je hoort ervaringen van anderen. De trainers zijn top.” Ze gebruikt de kennis vooral om beter samen te werken: “de verpleging is leidend, ik ondersteun waar het kan en mag.” 

Kleine momenten, grote betekenis 
Elke maandag en donderdag stapt Irene vrolijk de afdeling op. Een aantal uur later gaat ze net zo blij weer naar huis. “Ik heb nog geen dag gedacht: ik heb geen zin.” Een knuffel van een vaste bewoonster, een grapje in de keuken, samen een ijsje na de maaltijd: het zijn kleine momenten die haar werk waarde geven.  

Tip voor twijfelaars 
Zou ze anderen vrijwilligerswerk aanraden? “Zeker!”, besluit Irene. “Probeer het gewoon. Je zit nergens meteen aan vast en je merkt snel wat het je brengt.”